Herkesin klişesidir, herkes tek taraflı sevmiştir elbette. Ben demiyorum tek seven benim, herkes beni dinlesin, tüm dünya benim etrafımda dönsün.
Dedim ya herkes tek taraflı sevebilir. Ama en çok dinleyen benim.neden ben kimseye hiçbir şey anlatamıyorum? Neden hep susan, kendi sevmelerime dahi hakim olamazken başkalarına öğüt vermem? Çok saçma değil mi?
Yüreğimde, çok derinlerde fırtınalar kopuyor. Ve sadece ben biliyorum ve bir de Allah.
En büyük terapim 'Dua'. Dualarımda olmazsa, beni dinleyen bir Allah'ımın olduğunu bilmesem, halim nice olurdu.
Sadece bir kere annemin yanında sebepsiz ağladım. Hayır hayır sebepsiz değildi. Sadece annem sebebini bilmiyordu o kadar. Anneminde gözlerinden bir kaç damla yaş süzüldü. Anneminde derdi kendineydi. Ben yine sustum. Annem birkaç bir şey dedi ama hatırlamıyorum.
Ve hayalim:
Haykırmak istiyorum. Tren yolunda. Neden mi tren yolu? En son 'Sen'e orada veda edememiştim. Trene bitti ve gitti. Bir daha dönmemek üzere. Trene bindiğini bile görmedim. Ama benim şehrime gelirken hep trene binerdi. Yine öyle yaptı biliyorum.
Ven ben haykırmak istiyorum 'Seni Çok Seviyorum... Artık dön geri. Yalvarırım ne olursun. Ben seni Allah rızası için sevmiştim. Bil seni sevdiğimi. Deliler gibi sevdiğimi.'
Sen de haykırmak istiyordun değil mi? Biliyorum haykırmalar tek benden değil.
Haykırmak tek ağızdan değil!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder